Siostra Faustyna, zakonnica ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, to bardzo szanowana w Krakowie postać, która zasłynęła jako misjonarka Bożego miłosierdzia. Ostatnie lata życia spędziła w klasztorze w Łagiewnikach, głosząc swoim przykładem Boże Miłosierdzie. W kwietniu 2000 roku papież Jan Paweł II kanonizował ją na świętą, której święto Kościół katolicki obchodzi 5 października, informuje strona krakowchanka.eu.
We wrześniu 2008 roku, przy współpracy Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia i Krakowskiej Izby Turystycznej, został uzgodniony szlak Świętej Siostry Faustyny dla pielgrzymów i turystów. Trasa obejmuje Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach, kościoły św. Józefa w Podgórzu i Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, Bazylikę Najświętszego Serca Pana Jezusa oraz Szpital Jana Pawła II. Dla pielgrzymów zostały przygotowane broszury w języku polskim, angielskim i włoskim.
Pierwsze kroki na duchowej ścieżce
W życiu doczesnym zakonnica miała na imię Helena i urodziła się w 1905 roku w polskim miasteczku Głogowiec. Jej ojciec był ubogim cieślą, który pracował w nocy, aby realizować zamówienia, a w ciągu dnia zajmował się bydłem w ich małym gospodarstwie. Helena była trzecim z dziesięciorga dzieci, więc od najmłodszych lat była przyzwyczajona do pracy. Udało jej się nawet ukończyć 3 klasy szkoły podstawowej, ale potem musiała szukać pracy jako pokojówka, aby pomóc rodzinie. Jej rodzina wspominała, że dziewczyna miała lekki, wesoły temperament, ale czasami widziała niesamowite wizje, którymi dzieliła się z siostrami.
W wieku 15 lat wyraziła pragnienie zostania zakonnicą, ale w tamtych czasach było to niemożliwe bez posagu. Helena napisała później w swoim „Dzienniku”, że w wizji ujrzała Jezusa, który poradził jej, by udała się do klasztoru w Warszawie. W lipcu 1924 r. dziewczyna przyjechała do stolicy praktycznie bez ubrania i udało jej się znaleźć pracę jako służąca, aby zarobić niezbędne środki pieniężne. Helena wspominała, że początkowo nie chcieli jej przyjmować do klasztorów, ale po modlitwach do Jezusa, przełożona klasztoru Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia zlitowała się nad nią. W 1925 roku Helena została nowicjuszką i otrzymała nowe imię – Faustyna.
Służenie Bogu
W Polsce zakonnice tego klasztoru nazywano „Magdalenkami” na pamiątkę skruszonej grzesznicy Marii Magdaleny. W klasztorze pomagały grzesznym kobietom i dziewczynom zmienić swoje życie, zapewniając im schronienie i ochronę. Młoda nowicjuszka Faustyna pracowała w gospodarstwie wraz z innymi siostrami i uczestniczyła w nabożeństwach. Postrzegała swój cel jako niesienie światu orędzia miłosierdzia, przekazywanie miłości do Boga, którą Jezus obdarza wszystkich ludzi.
Opowiadała, że Jezus nie tylko dał jej odczuć głębię swego miłosierdzia, ale także obdarzył ją zaszczytnymi darami. Były to: obraz Syna Bożego z podpisem “Jezu, ufam Tobie”, święto Miłosierdzia Bożego, Koronka do Miłosierdzia Bożego oraz modlitwa na chwilę śmierci Jezusa na krzyżu, która była nazywana Godziną Miłosierdzia. Wszystkie dary siostra Faustyna wiązała z obietnicą służenia Bogu z wielką ufnością i niesienia Jego miłosierdzia bliźnim.
Na prośbę księdza Michała Sopoćki zakonnica opisała swoje duchowe doświadczenie w notatkach, które później stały się znane jako „Dzienniczek”. Kobieta opowiadała o swoich duchowych poszukiwaniach, opisując fakty z życia zakonnego, które potwierdzały wielkie miłosierdzie Boże. Po śmierci Faustyny dokument ten stał się źródłem szerzenia nowego kultu Bożego Miłosierdzia w Kościele katolickim. W swoich tekstach zakonnica wzywała do ustanowienia nowego święta poświęconego Bożemu Miłosierdziu, które później zostało ogłoszone ostatniego dnia oktawy Wielkanocy.
Życie duchowe Faustyny w Krakowie
W 1936 roku zakonnica trafiła do klasztoru Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Łagiewnikach, gdzie mieszkała przez 5 lat. Skromny klasztor, wybudowany pod koniec XIX wieku kosztem finansisty i filantropa księcia Aleksandra Lubomirskiego, po przeniesieniu zakonnicy Faustyny zaczął się rozwijać. W latach 2020-tych stał się dużym kompleksem klasztornym, w którym mieszkają siostry ze Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia i ich wychowankowie.
Siostra Faustyna zmarła 5 października 1938 roku w klasztorze, gdzie kontynuowała wybraną przez siebie służbę Bogu. Pielgrzymi dowiadują się, że to właśnie z duchowego daru tej zakonnicy zrodził się w Krakowie Apostolski Ruch Bożego Miłosierdzia, który kontynuuje jej misję, głosząc orędzie Miłosierdzia całemu światu czynem, słowem i modlitwą.
Kaplica klasztorna z cudownym obrazem Jezusa
Zabudowania klasztorne łączy kaplica św. Józefa, która została poświęcona przez kardynała Albina Dunajewskiego w 1891 roku. W 1943 roku ksiądz Józef Andrasz, który był krakowskim spowiednikiem siostry Faustyny, poświęcił podarowany przez zakonnicę obraz Jezusa Miłosiernego i położył podwaliny pod uroczyste nabożeństwa ku czci Bożego Miłosierdzia.
O cudownym obrazie opowiadano wiele historii, a tysiące mieszkańców Krakowa i okolic przybywało, by go zobaczyć. W 1968 roku kaplica została wpisana na listę sanktuariów diecezji krakowskiej, a w listopadzie 1992 roku metropolita krakowski, kardynał Franciszek Macharski, ustanowił w niej Sanktuarium Bożego Miłosierdzia. W XXI wieku to cudowne miejsce odwiedzają pielgrzymi z całego świata.
Kanonizacja św. Faustyny
W październiku 1965 roku archidiecezja krakowska rozpoczęła zbieranie informacji o beatyfikacji siostry Faustyny, a rok później jej relikwie przeniesiono z cmentarza klasztornego do kaplicy św. Józefa w klasztorze Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Łagiewnikach. W kwietniu 2000 roku papież Jan Paweł II kanonizował siostrę Faustynę, z domu Helenę Kowalską, na świętą. Napisał, że w stuleciu zdominowanym przez totalitaryzm, Siostra Faustyna niosła przesłanie, że jedyną siłą zdolną powstrzymać to zło jest Boże Miłosierdzie. „Dzienniczek” św. Faustyny został nazwany Ewangelią Miłosierdzia, która pozwoliła wiernym przetrwać trudne doświadczenia XX wieku.